column denne van knoldert carnaval voarig joar

“Oh, mag ik dan vanoamd ok nog noar de carnaval?” Mien zunne is net 15 joar oald en is al de hort op sinds vriedag. Hij was d’r bie det de slöttel van burgemeester noar Prins Carnaval ging en sindsdien is e in de öllie.

Mien vrouw was onverbiddelijk. “Vriedag, zoaterdag, zundag… mie dunkt, noe is het wel een kear genog.” En zoonlief ging d’r nog met akkoard ok. Vermoedelijk was al zien wilskracht uut het lief ehost.

Mar toen het manneke teeng de oamd de fietse pakt had vöar de sportoamd, was vöar mie de kust vrie öm noar redenen te vroang. “Wrum mag det joch noe niet? Loat ‘m toch!” Noa, drie oamden waren wel genog. Volgend joar kon d’r wel een oamd bie. En dinsdag was d’r ok wear schoele. “Mar hij is al 15. Toen ik zo oald was, vreug ik niet of ik mogge. Mien oale luu waren al blie as ik zeie det ik d’r hen ginge. Wussen ze in elk geval woar as of ik wasse.” En mien gedachten dwalen of noar die carnavalsoamd in Mariënheem woar mien moat en ikke een wedstrijd deun met hoevölle meisies wie die oamd noar buten konn. Niet hillemoal mien stiel, mar ja, mooi dikke en niet bange, dan doe-j ‘ns een kear wat.

Onverbiddelijk was de moeder van het best brave joch. Ien kear nee, is nee. Mar toen ging de tillefoon. Mien zunne an de lijn. Hij had vöar de training ‘ns in het team epolst en dan weet ie het al wel: Al zien vriendies mochen ok noar de carnaval. “Tja, doar goa ik noe niks oaver zeng,” was mien formele standpunt, “en oe moe die is eam bie de buren. Dus alles blif zo as het is.”

Achterof denk ik det an mien stemme de twiefel al te höaren was, want noa de training bellen e verdullemies al wear. Of e dan echt niet moch. Woarop mien vrouw eindelijk döar de knieën ging. “Vöaruit dan mar. As ie mar niet zo kukenachtig late thuus komt.” Ik geleuve det hij det al hillemoal niet mear ehöard hef. Net as mien vrouw die nacht hèm niet mear ehöard hef. Het was teeng 03.00 uur an. Ik hebbe d’r mar niks van ezegd.

Bie het ontbijt zeg mien zunne: “Ma, bedankt det ik gisteren asnog noar de carnaval mogge. Det had pa vaste niet goed evunn.”

Denne van Knöldert