Home / archiefcentraal / het dorp kitojo erg om kids weg te sturen

het dorp kitojo erg om kids weg te sturen

Wat kun je verwachten van de toekomst wanneer je ouders aan aids of malaria zijn overleden, je elke dag honger lijdt, niet naar school kunt en geen medicijnen krijgt als je ziek bent, en als er bovendien geen zuiver drinkwater is als je erg dorst hebt. Dat is uitzichtloos! Tenzij…

De Raalter stichting Second Home for Children in Uganda geeft wezen in het dorpje Kitojo een kans zich aan de erbarmelijke levensomstandigheden te ontworstelen. Journalist/schrijfster Edith van Zalinge heeft het dorpje bezocht. Salland Centraal publiceert haar interviews, die ook in boekvorm verschenen. Het boekje is voor tien euro bij Bruna Raalte en de Wereldwinkel te koop. Helpen met een gift of donateur worden kan natuurlijk ook.

Het dorp Kitojo: Vreselijk kinderen naar huis te sturen

Jackson Kansume (54), hoofd van de primary governmental school in Kitojo – één van de vijf overheidsscholen in de omgeving – benadrukt het diverse keren. Het gaat hem zelf ook heel erg aan het hart dat kinderen regelmatig naar huis worden gestuurd. Niet omdat ze lastig zijn of niet goed genoeg presteren. Nee, ze mogen de les niet meer in, omdat hun ouders de extra contributies aan het onderwijs niet kunnen betalen. In totaal gaat het in een straatarm dorp als Kitojo om een kwart van de ruim driehonderd leerlingen.

“Dat is vreselijk”, geeft Jackson toe. “Maar het kán gewoon niet anders.” De overheid besteedt zo weinig geld aan onderwijs, dat het zonder steun van de ouders niet mogelijk is de school draaiende te houden. Dus móeten de ouders wel bijbetalen, als ze willen dat hun kind naar school gaat. Degenen voor wie de bijdrage niet is betaald, worden naar huis gestuurd. Daar kan de onderwijzer persoonlijk niets aan veranderen. Een speciaal comité beslist dat.

Dagelijks ziet hij ze weer van school vertrekken, de kinderen van wie de ouders het extra schoolgeld niet hebben voldaan. “Dan breekt je hart”, zegt Jackson machteloos. Vooral omdat hij als geen ander weet hoe belangrijk een goede opleiding is voor een kansrijke toekomst. “Het is een vicieuze cirkel. Mensen die te arm zijn om de school te betalen, kunnen daaraan bijna niet ontsnappen. Dat is heel bitter.”

Kwaliteit

Van de overheidsbijdrage aan de school kan Jackson Kansume acht leraren aanstellen. Omdat de klassen anders te groot worden, heeft de school nog drie extra privé-leerkrachten aangetrokken. Die verdienen met 40000 shilling per maand niet bepaald riant. Noodgedwongen wordt de ouders een bijdrage gevraagd voor het ontbijt en de lunch van de leraren. Een andere kostenpost zijn de verplichte schooluniformen. Jackson legt uit dat hierdoor wordt voorkomen dat de arme kinderen er in de klas in al te vieze of kapotte kleren bij zitten. Verder moeten de ouders meebetalen aan speciale voorzieningen op school, zoals de latrines en de onderkomens voor de leraren: kleine huisjes waar de leraren gedurende het schooljaar wonen. Want van het salaris kunnen ze geen eigen huis betalen.

De schooltuin ‑ waar kinderen leren verbouwen en oogsten, een vast lesonderdeel in Oeganda ‑ is ook bedoeld om de onderwijzers goedkoop van groenten te voorzien. Met dit soort leef- en werkomstandigheden is het volgens het hoofd van de school niet zo vreemd dat de kwaliteit van het onderwijs nogal te wensen overlaat. “Voor banen die zo slecht betaald worden, krijg je natuurlijk niet de beste onderwijzers. Maar we zullen het ermee moeten doen.”

Kwetsbaar

Een extra probleem op zijn school is het grote aantal wezen. Het gaat om vijfenzeventig kinderen, op een totaal van driehonderdvijftig leerlingen. De families waar ze zijn onder­gebracht, hebben volgens Jackson geen geld om de verplichte bijdrage te betalen.

Of ze zijn gewoon niet geïnteresseerd in hun toekomst. “Deze kinderen hebben het al zo moeilijk omdat ze zonder ouders moeten opgroeien. Als ze hun school niet kunnen afmaken, kunnen ze ook niet werken aan hun toekomst. Een zeer kwetsbare groep dus”, signaleert hij bezorgd. Daar komt nog bij dat sommige van deze kinderen geïnfecteerd zijn met hiv of aids.

“We weten dat veel jongens en meisjes medicijnen nodig hebben. Die krijgen ze vaak niet omdat de pleegouders er geen geld voor hebben. Dikwijls interesseert het ze ook niet. Veel weeskinderen worden verwaarloosd en soms zelfs mishandeld. De school zou voor hen een veilige haven moeten zijn. In plaats daarvan moeten we ze wegsturen. Dat doet mij ook echt heel veel pijn.”

Lees ook

Vriendenkring van de Hartkamp viert 40-jarig bestaan

‘Het doel is exact hetzelfde gebleven: ‘Het leven voor de bewoners zo aangenaam mogelijk maken’ …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.