Home / archiefcentraal / olympus van the horse company sky high

olympus van the horse company sky high

Pak een bruin biertje of een wijntje, zet de koptelefoon op en ga er maar eens goed voor zitten. Olympus, het tweede album van de Zwols/Luttenbergse band The Horse Company is een echte luisterervaring. En wat voor één. ‘Olympus’ is potverdikkeme niet zo maar een beetje goed. Dit is héél, héél, héél goed.

De eerste, titelloze plaat van The Horse Company bevatte gejaagde en onstuimige gitaarrock. Allemaal goede liedjes die diep in de Americana-saus gedipt waren. De rauwe productie maakte het tot een fysiek en zweterig album. Dat is ‘Olympus’ niet. Natuurlijk staan die geweldige rockers er weer op, luister bijvoorbeeld naar opener ‘Both our dreams collide’, ‘Wrong way out’ of het heerlijk uitwaaiende ‘Antlers locked’. Maar daartussen staan ook veel echte luisterliedjes en experimenteler materiaal, dat je niet zo gauw van de band zou verwachten.

Het funky (!) ‘Cornershop’ bijvoorbeeld, een nummer waarin The Rolling Stones (in hun funky periode), gecombineerd worden met elementen van Neil Young, ten tijde van ‘Everybody knows this is nowhere’. Of het ingetogen ‘Took me long to remember’, dat na een rustig voortkabbelend begin langzaam maar zeker toewerkt naar een psychedelische climax. Of neem de sinistere alternatieve rocker ‘I don’t wanna wake up’, dat wellicht het meest duistere nummer is dat de band ooit heeft gemaakt, opgeleukt ook nog met spookachtige geluidseffecten.

Want laat dat ook duidelijk zijn, de mogelijkheden die de Texaanse studio ‘The Echo Lab’ bood, hebben de heren niet onbenut gelaten. Dankbaar is gebruik gemaakt van het daar aanwezige instrumentarium. Orgels, violen, percussie en saxofoon, het vliegt allemaal voorbij. En dat alles uitgevoerd met een enorme trefzekerheid. En dat dat heeft gezorgd voor een ietwat meer gepolijst geluid, soit. Het enige puntje van kritiek is dat de plaat na de eerste helft eventjes dreigt in te dutten, omdat er dan drie nummers voorbijkomen die allemaal in hetzelfde, rustige tempo blijven hangen. Een extra fel nummer, want die kunnen de heren ook zo fijn maken, daartussen, had misschien net even voor dat kleine beetje extra gezorgd.

‘Olympus’ is voor een marketingmanager die een specifieke doelgroep zoekt, een nachtmerrie. Voor de liefhebbers van rauwe muziek uit de jaren zeventig, is de plaat misschien net wat te gepolijst. Voor de mensen die van softrock houden is ie wellicht te weerbarstig en te apart. Met de toegankelijke countrypop van Ilse deLange heeft dit ook al niks te maken en voor de liefhebber van bands als Radiohead of REM, is ie misschien wel weer net wat te diep geworteld in alles wat stoffig is aan de jaren zeventig. En dan hebben we hier ook nog eens te maken met vier heren die geen hippe, frisse uitstraling hebben, dus teenyboppers zullen het ook niet worden. Voor wie ‘Olympus’ wel geschikt is? Voor mensen die buiten hun eigen muzikale hokje durven te kijken. Die houden van echte, pure muziek, die misschien een beetje tijd nodig hebben en die bereid zijn om er even goed voor te gaan zitten.

Natuurlijk kan het zijn dat Sallands chauvinisme meespeelt in de beoordeling. Maar die rol zal klein zijn. Want laat duidelijk zijn: Olympus is geen plaat voor Nederland alleen, dit is een plaat die ook ver over de grenzen indruk zal maken, een plaat met torenhoge internationale ambities, sky high, die, zo je wilt, reiken tot aan de Olympus.

Lees ook

Lezing in Holstohus over Zwitserse kunstenaarskolonie

OLST – Anjette van de Ven van Bureau KunstVenster verzorgt op maandag 25 oktober een …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.