Home / archiefcentraal / de column van tonia foekepotten

de column van tonia foekepotten

‘Foekepotterij, foekepotterij, geef me een centje en ik ga voorbij!’ klinkt het de hele middag weer… Als die foekepotters over straat zwermen, moet ik zien dat ik de deur uit ben. Grapje! Natuurlijk zal onze deur openzwenken voor de op snoep beluste kinderschare. De snoeptrommel is tot de rand toe gevuld!

Maar voordat ze daar met hun begerige kinderhandjes een greep uit mogen doen, moeten ze wél eerst het foekepotliedje netjes hebben gezongen! Natuurlijk zal ik er ook scherp op toezien of iedereen wel meezingt en de brutaalste van het kluppie niet stiekem twee snoepjes bietst! De allerkleinste krijgt een snoepje extra, net als de muzikantjes die vrolijk met pannendeksels slaan. Wie zelfs twéé snoepjes extra krijgen zijn de kinderen die de moeite hebben genomen om met een échte foekepot voor de dag te komen!

Zelf zijn we ook eens aan de slag geweest om een traditionele foekepot in elkaar te knutselen. Waarom het bij een eenmalig gebeuren bleef? Door al dat gehannes met die varkensblaas stonken mijn handen dagenlang een uur in de wind! En toch, nooit eerder hadden de kinderen zóveel complimentjes gekregen – vooral van oudere mensen – en zóveel snoep opgehaald!

Een oud-buurman van me (een pastoor) vond het erg vervelend dat hij uitgerekend op de foekepotmiddag de deur uit moest. Hij zag in gedachten de teleurgestelde kinderkoppies al voor zijn dichte deur staan. Maar hij had er iets op gevonden: Pal voor zijn huisdeur had hij een mand vol snoepjes neergezet. Op het briefje had hij geschreven: ‘Voor elke foekepotter één snoepje.’ Zó goed van vertrouwen kan toch alleen maar een pastoor zijn? Tja, je raadt het al… Dat leverde natuurlijk een vermakelijk schouwspel op! Al was de mand in een mum van tijd leeggeplunderd, het was aandoenlijk te zien hoe een enkele brave borst keurig dat éne snoepje pakte.

Het mooiste was altijd als de kids met hun buit thuiskwamen en uitgebreid verslag deden over hun lange ‘strooptocht’. “Moet je voorstellen ma, iemand gaf één pindaatje! En weet je wat een andere meneer uitdeelde? Tien cent voor drie kinderen. Lullig toch?” Wat hadden de kinderen op hun neus gekeken toen ze een keer een rauw ei hadden meegekregen! Sommige foekepotters waren daar nogal verbolgen over en smeten het ei pontificaal voor de deur van de ‘gulle gever’ stuk. “Die hele stoep lag onder de kapotte eieren”, lachten de kinderen. ‘Hoe dan ook’, reageerde ik. ‘Die meneer had tenminste wél iets gegeven. Misschien had hij wel niks anders in huis.’

Er zijn toch ook luitjes die de deur opendoen en de – vaak tot op het bot koud geworden – foekepotters doodleuk de boodschap meegeven: “Ik doe niet aan foekepotten.” Ik zou zelf in dat geval gewoon antwoorden: ‘Nee, maar wij wel!’ Maar dat nóg liever dan die mensen die net doen of er niemand thuis is. Bel eraf, deur op slot, gordijnen dicht… Kijk, dat soort volk verdient nu pas écht een ei. Een kapotte welteverstaan!

Tonia

Lees ook

Dorpsquiz brengt jubilerend Hoonhorst in beweging

Op zondagmiddag 14 november vindt de ‘eerste echte Dorpsquiz Hoonhorst’ plaats HOONHORST – Het had …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.