Home / archiefcentraal / de column van tonia oosterlaar

de column van tonia oosterlaar

Jammer dat De Leeren Lampe straks tegen de vlakte gaat! Net als veel anderen bewaar ook ik mooie jeugdherinneringen aan ‘Oosterlaar’, zoals het destijds werd genoemd.

In het schemerdonker fietsten we naar het ‘grote’ Raalte, waar heel wat meer leuke jongens rondliepen dan in ons eigen kleine dorp. Lekker swingen op de live-muziek van de bands, de gratis proefpakjes shag vangen die in de pauze af en toe in het publiek werden gegooid en altijd dikke pret! Het laatste uurtje meestal in die gezellige bar beneden en dan – zo tegen half één – weer vrolijk slingerend huiswaarts fietsen!

Maar het probleem was dat ‘Oosterlaar’ altijd op zondag was… Af en toe gebeurde het dat het thuisfront daarom geen toestemming gaf. Ook die ene keer, toen ik er erg op gebrand was om te gaan, omdat we die zondagavond iets met een ander clubje hadden afgesproken. “Uit? Niks d’r van Tonia”, besliste mijn moeder. “Je moet de volgende morgen toch weer vroeg op school zijn? Dan ben je niet fit.”

Uiteraard baalde ik als een stekker. Ik nam er geen genoegen mee! Fit of niet… Kon mij dat nou toch schelen! Ik beloofde die maandagmorgen gewoon op tijd op school te zijn. Mijn vriendin mocht toch ook? Maar mijn ouders waren niet te vermurwen. Hier moest ik iets op verzinnen! Als ik stiekem zou gaan, zouden ze dat merken? Maar mijn moeder had nog steeds de gewoonte (zó kinderachtig!) om iedere avond even om de hoek te kijken als ik sliep. Bovendien: Hoe zou ik mijn fiets ongezien moeten pakken? En hoe zou ik ’s avonds laat in hemelsnaam het huis weer in moeten komen?

Diezelfde zondagavond had ik tegen half negen al mijn pyjama aan. “Mam, ik ga vanavond maar vroeg naar bed, want ik ben doodmoe”, loog ik. “Welterusten dan maar”, klonk het antwoord. Dus ik naar boven. Snel checkte ik mijn bed. Lag Sandra, de grote pop die ik voor mijn zevende verjaardag had gekregen, zo goed? Ik glimlachte voldaan. Zo met die krullen boven de dekens uit leek het toch net of ik daar lag? Uit voorzorg had ik het poppengezichtje naar de muur gedraaid. Tot straks Sandraatje. Op goed geluk!

Maar oei… Als de ouwelui er achter zouden komen… Nou, dán had je de ‘poppen’ aan het dansen! Wat zou ik ongelooflijk op mijn sodemieter krijgen! Afijn, het was tóch het proberen waard. Nu snel de trap af en naar de schuur glippen, waar mijn fiets al klaarstond en mijn uitgaanskloffie verstopt lag. Omkleden en wegwezen (en de schuurdeur van het slot laten!).

Toen ik na een gezellige avond stappen – lichtelijk aangeschoten – thuiskwam, begon het spannendste deel van mijn grote avontuur. Zenuwachtig voelde ik aan de deurklink van de schuurdeur. Godzijdank, niet op slot… Gauw omkleden en nu in mijn pyjama naar de huiskamer om te polsen of het allemaal goed verlopen was. Ik had het bewust niet te laat gemaakt die avond. “Oh, wat loop jij nog rond Tonia?”, vroeg ma. “Ik werd wakker en kon niet meer in slaap komen. Even wat melk opwarmen.” Ik gaapte nog even demonstratief en weg was ik. Ik lachte in mijn knuistje. Boven lag Sandra nog precies zo! Het was gelukt. Zou mijn moeder nou nog gekeken hebben?

Inmiddels ben ik zelf moeder van stappende kinderen. Hessel, onze oudste, wil op zondagavond ook nog wel eens de hort op. Wie ben ik om dat te verbieden? “Je doet maar”, zeg ik hem dan. “Maar denk erom dat je maandagmorgen wél op tijd op school bent! ’s Avonds een grote kerel, ‘s morgens een grote kerel!”

Tonia

Lees ook

Dik vierhonderd deelnemers aan Oostermaetloop in Lettele

LETTELE – De Oostermaetloop in Lettele, onderdeel van het Sallands Cross Circuit, trok afgelopen zaterdag …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.