'Ook wij gingen hier met een romantisch beeld naartoe'

Wilfred en Harriëtte Knigge uit Laag Zuthem thuis tussen de Aboriginals

Wilfred en Harriëtte Knigge uit Laag Zuthem reisden begin dit jaar hun dromen achterna naar Australië. Wilfred is daar piloot geworden voor de MAF, een internationale organisatie van Christelijke piloten die aan ontwikkelingswerk doen. De twee wonen inmiddels met hun kinderen Micha (5) en Ruben (2) in Ramingining in Arnhem Land, het noordelijkste stukje van Australië. Midden tussen de Yolngu (Aboriginals).

Wilfred vliegt vier dagen per week door de regio. Hij vervoert leraren, welzijnswerkers, tandartsen, zendelingen en natuurlijk Yolngu. Vliegen is noodzakelijk omdat het uren rijden is in het droge seizoen en in het regenseizoen zijn de zandwegen niet meer toegankelijk. Harriëtte zorgt voor de kinderen.

Ze had het in het begin wel eens moeilijk, daar is ze eerlijk over. "Voor Wilfred is dit een perfect leven. Hij leeft eindelijk zijn droom en geniet daar enorm van. Voor mij was het best allemaal even wennen. Alles is nieuw, van thuis zijn met de kinderen, homeschooling, niet zo veel buiten zijn, helemaal opnieuw beginnen met de sociale contacten... Het heeft even geduurd, maar inmiddels zit ik ook hier lekker in m'n vel. Ik ben vaak op school met mijn jongste, die in een soort peuterspeelzaal zit met alle moeders erbij. In de middag geef ik Micha Nederlands thuisonderwijs. En rond vier uur in de middag kunnen we weer naar buiten. Eerder is het veel te heet!"

Romantisch beeld
Wilfred: "Ook wij gingen, ondanks alle verhalen die wij binnen MAF gehoord hebben, met een enigszins romantisch beeld hierheen. Ik denk dat je daar ook niet helemaal aan ontkomt. We hebben veel verhalen gehoord uit de beginjaren van MAF (vanaf de jaren 50). Toen was alles anders. Je was meer op jezelf aangewezen. De tijden zijn erg veranderd en ik denk ten goede. Er is veel meer support vanuit de organisatie, die volwassen en professioneel is geworden. En hoewel die begin jaren misschien wat romantischer en meer 'cowboy-achtige' taferelen kende, zijn wij erg blij dat veiligheid en zorg voor de werknemers en de lokale bevolking bovenaan staan op de prioriteitenlijst van MAF."

"Alles is hier super afgelegen", vertelt Harriëtte. "Arnhemland is bijna 100.000 km2 en heeft maar 16.000 inwoners. Het gebied geldt als reservaat voor Aboriginals. Mensen kunnen niet zomaar over op bezoek of langsrijden, er is een speciaal visum voor nodig. Ramingining is één van de vijf grotere dorpen in Arnhemland. Hier wonen ongeveer 750 Yolngu en veertig blanken. Het is een klein dorp, met een winkeltje, een bibliotheek, een council office, een art gallery en een school. We worden hier omringd door bossen, eindeloos veel bomen. We kunnen naar het water rijden, maar helaas niet zwemmen vanwege krokodillen. Wel kunnen we als het laag tij is op zoek naar krabben in de mangrove. Het bevalt de kinderen dan ook heel erg goed. Lekker veel buiten, veel op blote voeten. Klimmen, klauteren, veel kan en mag hier."

Geadopteerd
Hun sociale kringetje bestaat inmiddels uit een ander MAF-gezin en een aantal leerkrachten. Daarnaast zijn ze 'geadopteerd' door een Yolngu-gezin. Dit om binnen hun relatiesysteem te passen. Maar de dagelijkse omgang met de Yolngu is lastig. "Hun leven zit zo anders in elkaar", vertelt Harriëtte.

"Even bij elkaar op de koffie gaan kennen ze niet. Voor ons zulke gewone dingen zijn hier niet gewoon. We zien de Yolngu op school natuurlijk en op zondag in de gezamenlijke dienst. De laatste jaren zijn er zoveel blanken geweest die heel snel weer vertrokken. Ze kijken nu eerst even de kat uit de boom met ons en blijven een beetje op afstand. Ze zijn al die jaren dan ook behoorlijk gekwetst door allerlei handelingen van de blanken. Nee, ze zijn absoluut niet arm. Hun problemen liggen meer in hopeloosheid en uitzichtloosheid. Gebrek aan werk en doelen in het leven. Ze leven van een uitkering en wat landrechten en dat is het dan. Wij zijn veel meer op het individu gericht en zij hebben echt een relatie-gerichte cultuur. Werkelijk alles doen ze samen. Bijzonder om te zien hoe ze voor elkaar zorgen. Ze maken vaak grappen, maar het is voor ons erg lastig om dat op te pikken. Zo geven ze westerlingen vaak lachwekkende namen, zonder dat deze 'Balanda' dat door hebben. Die gebruiken hun Yolngu naam dan vol trots, wat weer lachwekkend is voor andere Yolngu."

Krokodil
Wilfred gaat regelmatig vissen met zijn Yolngu-neef Oscar. Hij vertelt: "Samen vissen aan de kant van een rivier, die 5 km verderop eindigt in de oceaan. Ik werp mijn hengeltje uit en Oscar staat vijf meter verderop, maar wel hoger op de kant. Een paar minuten later zegt Oscar: 'Baru! Baru!' Een krokodil! Ik kijk naar de overkant van het water en precies tegenover mij glijdt een krokodil het water in. Ik kijk naar Oscar. 'Komt hij deze kant op', vraag ik. 'Nee', zegt hij. 'Vast niet'. Maar hij staat mooi hoog op de kant. Als hij wel naar ons toe komt, ben ik de eerste die gepakt wordt. De vraag is of het 'wishful thinking' was dat hij zei dat die krokodil niet onze kant op kwam, of dat hij dat echt wist…. Ik weet het niet. Voor mij is die rauwe natuur zo ongelooflijk en ongewoon, dat het soms net is alsof je in een dierentuin woont."

Natuurlijk zijn er moeilijke momenten. Dat ze hun geliefden in Nederland missen. "Helemaal de december maand is zo vol met Nederlandse gezelligheid… Daar zien we wat foto's van, maar we missen verder alles. Dat is soms wel even slikken." De twee hebben zichzelf maximaal acht jaar gegeven om het MAF-werk te blijven doen. "We zijn gevraagd om volgend jaar naar Papoea Nieuw Guinea te verhuizen. Of dat werkelijk volgend jaar gaat gebeuren en wanneer dan precies is altijd de vraag. We zijn hier afhankelijk van verschillende overheden en visa. We proberen zo flexibel mogelijk te zijn."

|Doorsturen

Uitgelicht


Columns

Algemeen

112

Sport

Politiek

Uit

Digikrant


Volg ons op Facebook


Volg ons op Twitter




Salland Centraal wordt gehost door:
EG COMPUTER SPECIALISTEN

Agenda

Weer