Carlijn Achtereekte is de koningin van Lettele

Dorp loopt uit voor huldiging van winnares Olympisch goud op de 3.000 meter

Om er maar eens een cliché tegenaan te gooien: de huldiging van Carlijn Achtereekte, afgelopen zondagmiddag in haar geboorteplaats Lettele liet zien waarin een klein dorp groot kan zijn. Met als stralend middelpunt de schaatster zelf, winnares van het Olympisch Goud op de 3.000 meter. Want Carlijn onderging het niet alleen; hossend, springend en zwaaiend ging ze met een stralend gezicht voorop in het feestgedruis. Twee oudere mannen kijken goedkeurend toe. "Mooi zo, hè." "Joah, joah." Want zo'n feest van adoratie is leuk, maar de Sallandse nuchterheid is nooit ver weg.

Foto's: Annet van Raalten

Bij verschillende huizen langs de weg richting het feestterrein hangt de vlag uit. De ingang van het terrein is voorzien van een grote poort, gemaakt door twee kranen. Met een doek eronder met daarop de tekst 'Wij staan Achtereekte'. Ze is de koningin van het dorp. Niet voor niets staat er een troon voor haar klaar. Een schatting op basis van natte vingerwerk doet vermoeden dat er een kleine tweeduizend mensen rondlopen. Twee keer zoveel mensen als Lettele aan inwoners heeft. Sommigen met schaatsen om, anderen met enorme nep gouden plakken. Vrijwel iedereen heeft vlaggetjes in de handen. Biertje erbij. "We wisten dat ze 't kon", stelt Gerard Meijerink, voorzitter van het bestuur van ijsbaan de Bosbaan in Okkenbroek, waar Carlijn naar verluidt haar eerste baantjes trok. "Een jaar of vier geleden is ze bij ons geweest voor een presentatie. Daar vertelde ze over haar plannen. Ze had kaartjes bij zich met haar gegevens, want ze zocht sponsoren. Maar ook toen was haar doel al goud. En dat is gelukt."

Houtje
Nadat de koningin van Lettele een rit door het dorp heeft gemaakt in een open auto, arriveert ze bij de kantine. Daar stapt ze op een 'houtje', van een meter of zeven. En gedragen door leden van de plaatselijke herensociëteit de Kjels van Lettele maakt ze, als ware ze Cleopatra, haar entree. Met een soundtrack van stampende beats. Springend, zwaaiend met de handen. Confetti vliegt door de lucht. Het programma wordt vlot aan elkaar gepraat door Erben Wennemars en Moniek Kleinsman. De afgelopen drie weken? "Een rollercoaster", zegt Carlijn. "En nu gaat het over de kop." De Kjels geven haar ook nog een onderscheiding. En weer die Sallandse nuchterheid. "Die medaille is niks meer nu…", merkt een toeschouwer op.

Dat houtje, die enorme schaats, die kunnen ze vast wel ergens een plekje geven in het dorp, stelt Moniek. Dat vindt Carlijn ook. "Maar geen idee waar…" En over haar broer Maarten die vroeger veel beter kon schaatsen: "Hij ging er met de prijzen vandoor, maar ik heb het goed afgemaakt." Gelach alom. En over haar beslissing om zelf contact op te nemen met succescoach Jac Orie nadat ze zonder team was komen te zitten. "Soms moet je gewoon stoer zijn."

Moeder
Succes heeft vele vaders, wil het ietwat vileine spreekwoord. Maar dat is in Lettele niet aan de orde, Carlijn is de ster en blijft dat. Wel blijkt dat vele inwoners van het dorp zich verdienstelijk hebben gemaakt voor haar schaatscarrière. En voor het gezin Achtereekte nadat moeder Hennie in 2006 overleed. De hulpmoeders en de dames en heren die Carlijn in die tijd (ze was nog te jong voor een rijbewijs) naar haar trainingen brachten, allemaal worden ze even naar voren gevraagd. Natuurlijk zijn er tranen. Vooral als Moniek vertelt dat haar vader ooit nog eens met Carlijns moeder heeft gesproken. En dat die toen, terwijl ze al ziek was, vertelde dat ze Carlijn een gouden schaatstoekomst toewenste. "En you dit it!" Ook Mies Bouwman keek van bovenaf goedkeurend toe.

Mark te Boekhorst (van 3koteboebo) weet met een half hysterisch 'Ik ben zo zenuwachtig' meteen de lachers op zijn hand te krijgen. Hij zingt een alternatieve versie van het Wilhelmus. Met een tekst over het succes van Carlijn. Mark is geen erg goede zanger, maar door schaamteloos voor te gaan, komt hij ermee weg. En laat hij het publiek lachend achter.

Ereburger
De vriendinnen van Carlijn melden op het podium dat ze al vliegtickets voor Korea hadden, voordat Carlijn zich überhaupt had gekwalificeerd. Burgemeester Andries Heidema (die tot hilariteit van het publiek nog even laat doorschemeren dat hij de gouden rit pas in de herhaling zag) mag meedelen dat Carlijn benoemd is tot ereburger van Deventer. En Diny Meijerink, Lettelenaar van het jaar 2017, mag haar vier cadeaus overhandigen namens het hele dorp. Een diner; een naambordje met de mededeling dat het plein bij het kulturhus permanent is omgedoopt tot Carlijnplein; een cheque van 1.500 euro en vijf gouden ringen. De koningin van Lettele loopt trots van het podium af om alles te laten zien aan familie (ook haar oma) en vrienden.

Zelf krijgt Carlijn ook nog even de microfoon in de handen. "Ik ben goed in schaatsen, maar op een podium staan is een ander verhaal. Ik doe het maar gewoon." Ze bedankt haar familie, haar vader Gerard, haar broers Ivo en Maarten en ook het hele dorp. Nadat ook haar familie nog even het woord tot haar heeft gericht en haar een cadeau heeft aangeboden en iedereen nog een keer naar de beelden van haar winnende race (en de nasleep ervan) heeft gekeken, mogen de Kjels van Lettele haar weer wegdragen. Of het misschien onder haar tijd van 3.59,21 kan, vraagt één van de organisatoren van de huldigingm Met een extra ererondje maken de mannen het zich echter niet gemakkelijk. En Carlijn straalt, juicht en springt nog even.

Blauwbekken 
Missie geslaagd. Voor het dorp, voor de organisatoren die in die drie weken tijd een verrassend professionele productie op poten hadden gezet en voor Carlijn zelf. "Ik wist echt niet wat ik moest verwachten, maar wat een gekkenhuis", stelt ze nadat ze van het houtje is gestapt. "Ik dacht eerst nog, dat doen we wel even, maar ergens was ik toch wel gespannen. Tenminste, daar kwam ik vandaag wel achter. Maar het waren mooie zenuwen." Ze heeft genoten. "Ik wist meteen dat ik in Lettele gehuldigd wilde worden. Waarom? Nou, je hebt het net gezien, dat was in de stad niet mogelijk geweest. Heel vet, echt geen woorden voor!" We vragen wat in de dagen en weken na haar gouden wint nog meer diepe indruk heeft gemaakt. "Dat was toch wel de medaille-uitreiking. Al mijn familie en vrienden waren erbij. M'n vriend ook. Ik heb echt een hechte familie. Zij hebben daar tijden staan blauwbekken om te wachten totdat ik die medaille kreeg. Weet je, ik heb er veel voor over moeten hebben, maar zij ook!"

 

|Doorsturen

Uw reactie


Uitgelicht


Columns

Algemeen

112

Sport

Politiek

Uit

Digikrant


Volg ons op Facebook


Volg ons op Twitter




Salland Centraal wordt gehost door:
EG COMPUTER SPECIALISTEN

Agenda

Weer