Hasan: ‘We zijn veroordeeld in de hoop’

"‘Ben je blij om in Nederland te wonen?’ Die vraag krijg ik heel vaak, ook van mezelf. En ik hoef niet over het antwoord na te denken: ‘Ja, ik ben blij.’" Dat zegt Hasan Kaddour, Syrisch vluchteling, neergestreken in Olst.

Hasan Kaddour: "De meeste nieuwe vluchtelingen wonen hier nu een jaar of drie, vier. En ik denk namens velen van hen te kunnen spreken als ik zeg dat we blij zijn hier te zijn. Nederland zit inmiddels in ons hart. Het heeft een plaats gekregen naast ons moederland Syrië. We hebben de gewoontes leren kennen van Nederland, haar natuur, haar levensstijl. De discipline en de volgorde van zaken. Ik zag het bijvoorbeeld toen ik Nederlanders op bezoek had om bij me te komen eten. Dat levert een mooie en elegante vermenging van culturen op.

Voel je je veilig?
Dan komt de tweede vraag: Voel je je veilig? Dat is een vraag die ik me vaak stel kort voor ik slapen ga. Nederland is een land dat goeddeels de oorlogen is vergeten. En ik ben hier ver weg van de klauwen van degene die me in Syrië wilde arresteren en martelen. Ver weg van de dood.

Lichamelijke angst heb ik hier niet. Maar psychologische angst wel. Want wat brengt de toekomst? Ik werk hard aan mijn Nederlandse taal. Ik volg lessen in inburgering. Maar krijg ik straks ook het Nederlandse staatsburgerschap? De IND moet dat beslissen. En ik wil daarna slagen in dit land dat ik tijdens mijn vlucht uit Syrië uitkoos. Ik wil het land dat me bescherming bood iets teruggeven. Ik wil mezelf ook nieuwe kansen geven. 

Dat geeft een grote psychologische druk. Sommigen worden daar ziek en depressief van. Het levert stress en angst op, angst die meegaat in je slaap. Wat zal mijn lot zijn? Want is er een kans dat ik terug moet? Terug naar de angst voor arrestatie, ontvoering of moord.

Een steeds weer terugkerende nachtmerrie: Dat er twee mensen een pistool op mijn hoofd zetten. Ze plaatsen mijn gezicht tegen de muur. Ik wacht op het moment dat ze de trekker over halen. Dan denk ik na over wat er daarna gebeurt. Zal ik voelen dat ik aan het vervagen ben? Gaat het beeld op zwart? Zie ik wat anders aan de andere kant van de dood?

Gelukkig word ik steeds wakker. Maar de nachtmerrie is hardnekkiger als ik geen psychologische zekerheid voel. Iedere vluchteling leeft met dat soort angsten. Heb je huis en haard verkocht en achtergelaten, ben je met gevaar voor eigen leven en tegen hoge prijzen Nederland binnengesmokkeld, zoek je hier naarstig naar een nieuw bestaan, maar twijfel je voortdurend of je mag blijven.

Doodlopend
Soms zie ik mijn horizon als een doodlopende weg. Als journalist uit een land gevlucht dat verscheurd wordt door conflicterende partijen, een land dat nog steeds geregeerd wordt door een dictator. Dit soort gedachten maken mij en andere vluchtelingen gek van twijfel. Je wordt er depressief van. Sommigen stoppen daarom met het studeren van de Nederlandse taal. Anderen raken geïsoleerd, wat de integratie weer in de weg staat. Ik heb zelf soms ook een periode van een paar weken dat ik door depressie het bed nauwelijks uitkom.
Gelukkig heb ik veel Nederlandse vrienden waar ik op terug kan vallen en die mijn hoofd weghouden bij de angst.

We moeten de grootst mogelijke inspanning leveren om te slagen. Niemand houdt van verliezers, die worden niet geaccepteerd. Ik doe zoveel als ik kan. Meer kan ik niet doen. En ik probeer niet te denken aan de volgende stappen, want niemand weet wat de dagen verbergen. We zijn veroordeeld in de hoop."

|Doorsturen

Uitgelicht


Columns

Algemeen

112

Sport

Politiek

Uit

Digikrant


Volg ons op Facebook


Volg ons op Twitter




Salland Centraal wordt gehost door:
EG COMPUTER SPECIALISTEN

Agenda

Weer