Zondagse gedachte: Opstaan!!

Haar kamer was donker. Ze zag het niet zitten om haar bed uit te komen. Wat had het ook allemaal voor zing. Geen doel, jezelf zo ontzettend hard tegenkomen. Ze riepen haar wel, ze wilden wel dat ze meedeed met het programma. Maar het was te moeilijk om haar hoofd op iets anders te richten. Ze kon alleen maar liggend naar de wereld kijken. Uitgeput, gevloerd.

Bert vertelt dat hij, terugkomend van het boodschappen doen, geval­len is. Zijn vriend Ernie vraagt dan of hij wel gelijk is opgestaan, want blijven liggen is toch ge­vaarlijk. Samen discussiëren ze. De conclusie van Bert is dat je altijd moet opstaan, 'opstaan, huilen en verder gaan'.  Maar Ernie bekent dat hij ook wel eens niet is opgestaan. Daar zingt hij over: over blijven liggen, zeuren krijsen en niet ver­der gaan'. En zo gaat het ook ons in het leven, wanneer het zo moeilijk is, wan­neer we hard gevallen zijn, onderuit gehaald zijn, alles wat toekomst is weggeslagen uit ons leven.

Onderweg

We gaan allemaal onze weg. Een weg van vallen en opstaan. We voelen de zwaarte en moeite van de week die achter ons ligt. We dragen het kruis met ons mee. Dat eigen kruis, waar je af en toe onder lijkt te bezwijken. We mogen dan kijken naar die Ander die ook zijn kruisweg is gegaan. Kunnen we het ook zien als een teken van hoop; Iemand ging die weg en eindigde niet in de afgrond van de dood. Jezus, een mens als wij, die wist wat lijden was, wist wat het was om de moed niet meer te hebben nog op te staan, geen weg erdoor zien. Juist zo Iemand gaat ons voor op die zware tocht naar de opstan­ding.

Opstaan naar het licht

In de joodse traditie vraagt de jongste in de paasnacht: wat maakt deze nacht anders dan andere nachten? Dan wordt het paasverhaal verteld, het verhaal van de nachtelijke vlucht, de wonderlijke uittocht. Er wordt stil gestaan bij de bitterheid, bij het slaven bestaan, de tranen, de prijs die de uittocht kost. Iedereen proeft het bittere kruid, het blijven liggen, de woestijn van de eenzaamheid. Dat alles wordt niet ontkent maar krijgt een plek, dat hoort bij die gang naar bevrijding. Zonder dat wordt het geen Pasen. Het is het verhaal waar men­sen opgericht worden, hun rug rechten, hun hoofd naar het licht heffen, én het verhaal waar mensen met vallen en op­staan wordt onderweg zijn, waar je soms een tijdje blijft liggen en moeizaam weer overeind krabbelt, en tocht waar je mensen tegenkomt bij wie je herkenning vindt. Een zalig Pasen

 

Godelieve Pieper

Geestelijk Verzorger

De Hartkamp

|Doorsturen

Uw reactie


Uitgelicht


Columns

112

Sport

Politiek

Uit