Zondagse gedachte: Als zaad in de aarde…

Deze week mag onze oudste zoon zijn diploma in ontvangst nemen. Een paar maanden daarvoor is hij 18 geworden. Twee mijlpalen in korte tijd. Het lijkt nog niet eens zo heel lang geleden dat hij geboren werd. Klein en hulpeloos. En zie hem nu eens, een bijzonder mens die steeds meer zijn eigen weg gaat. En dat is goed. Ik zie het met verbazing aan, hoe hard het gaat, maar vooral hoe hij steeds meer in staat is zijn eigen keuzes te maken. Keuzes die niet altijd even goed uitpakken, maar dat hoort bij volwassen worden. Het is immers steeds meer zijn weg en wij, zijn ouders, schuiven langzaam van het middelpunt naar de zijkant.

We blijven met hem meegaan, blijven zijn vangnet, maar steeds meer op een afstandje. Dan is het mooi om te zien wat hij meeneemt van ons. Bewust en onbewust hebben wij hem immers van alles mee willen geven. Onze liefde, ons geloof, onze waarden en normen, onze onvoorwaardelijke steun. Maar wat je je kinderen ook graag zou willen meegeven, het blijft altijd afwachten wat ze er uiteindelijk mee doen.
Het is als zaad in de aarde, zoals Jezus in een gelijkenis aan zijn leerlingen voorlegt in de lezing van deze zondag (in het katholieke leesrooster). Jezus vertelt over een zaaier die ging zaaien. Een deel van het zaad viel op de weg en werd door vogels opgegeten. Een deel kwam in rotsachtige bodem, schoot snel op, maar verdween ook net zo snel. Een deel kwam tussen het onkruid en verstikte. Maar een ander deel kwam in goede grond en bracht vele vruchten voort. Het zaad is Gods woord van liefde en gerechtigheid, dat in ons tot bloei kan komen als wij er voor open staan.
Zo is het met opvoeden ook. Wij zaaiden wat voor ons waardevol is. Waarvan wij geloven dat het ook voor hem en zijn broer van waarde kan zijn. En hopen, nee, meer dan dat, vertrouwen er op dat het in hen tot bloei zal komen. Maar we weten dat dat niet altijd op de wijze zal zijn zoals wij misschien verwachtten of hadden gehoopt. Het komt niet allemaal aan, het schiet niet altijd wortel, het wordt soms door onkruid overwoekerd. Maar dat is steeds minder in onze hand, steeds meer in die van hen, met onze hulp en die van God. Uiteindelijk is het immers een kwestie van vertrouwen. Veel vertrouwen.

Moni Klein Gunnewiek
Geestelijk Verzorger Angeli Custodes

|Doorsturen

Uw reactie




Uitgelicht



Vacatures

Dossiers

Glasvezel

Nieuw Tijenraan

Tip van Energieloket Salland

Toekomst platteland

Kruispunt Bos

Columns