Rick: Enkelbanden

Er zit een maas in het net van Sportcentrum de Scheg. Beneden moet je namelijk koffie kopen, maar als je een trap omhoog gaat kun je gratis koffie pakken uit de automaat. Bovendien kun je er heerlijk zitten in kuipstoeltjes. Lekker krantje lezen of een documentaire op Discovery Chanel kijken. Alleen even rustig schrijven, dat gaat niet.

Ik was dus bij De Scheg. De wekker ging zaterdag om half 8, want mijn dochter moest volleyballen. Een wedstrijdje om 9 uur, eentje om half 10 en de laatste om 11 uur. Hartstikke leuk om te zien hoor, dat fanatieke gesport van die kleintjes. Maar tweeënhalf uur op een hard plastic stoeltje zitten gaat te ver. Iedere vader heeft zijn grenzen. Bovendien moest ik nog schrijven.

Na de eerste wedstrijd besloot ik dat het tijd was voor koffie. En een rustig schrijfplekje. Het schrijft namelijk niet lekker als je weet dat er op de tribune twaalf volleybalmoeders over je schouder mee kunnen lezen. De bar beneden had goede koffie. Alleen geen rustig plekje. Overal zaten mensen te kletsen en te ouwehoeren. Maar ik moest schrijven.

Ik besloot het porseleinen kopje met Deventer koffie mee te nemen de trap op en zag in de wachtruimte van de fysiotherapie een grote leestafel met lekkere stoelen. De ruimte was leeg. Dat werd mijn plek. Even kwam er een jongen achter de balie vandaan om te vragen op wie ik zat te wachten, maar die kon ik vrij snel afwimpelen. Ik wilde alleen maar rustig schrijven.

Twee woorden had ik opgeschreven. Toen gingen er twee dames bij mij aan tafel zitten. En maar beppen. De ene had een burn-out. De ander had haar enkelbanden laten inkorten, maar tijdens de eerste wedstrijd na de operatie ging ze op iemands voet staan en klapte haar voet weer dubbel. Waarschijnlijk wordt het nooit meer zoals het was. En ik wilde alleen maar even schrijven.

|Doorsturen

Uw reactie


Uitgelicht


Columns

Algemeen

Sport

Politiek

Uit