Pensionado: Oppassen

Overal kom ik ze tegen, grootouders met hun kleinkinderen. Ze staan aan het schoolplein, ze lopen in de bieb of ze nemen de kids mee de supermarkt in. Ook zitten ze met hun kleinkinderen in de wachtkamer bij de huisarts.

Vaak spreek ik met bekenden, die oppassen op hun kleinkinderen. Hoe fijn het is, dat ze hun kinderen kunnen bijstaan. Hoe mooi het is dat je een band opbouwt met je nageslacht. Maar tegenwoordig hoor ik ook regelmatig hun geklaag aan.

• Ze moeten vroeg opstaan om ergens in Verweggistan op tijd te komen. Of ze reizen een avond ervoor naar de (klein)kinderen toe en blijven slapen om 's morgens gewekt te worden door springende kinderen.
• Ze hebben te weinig tijd om hun eigen sociale contacten te onderhouden...ik ben zo druk met oppassen!
• Ze zijn te moe om nog iets anders te ondernemen, kinderen slopen je immers.
• Het is niet altijd gezellig, er bestaan namelijk geen voorbeeldige kinderen.
• Ze staan hun ene kind bij, maar moeten dan ook op het kroost van het andere kind passen.
• De kinderen doen vaker dan gewenst een beroep op hun ouders, ook al is er een afspraak van een vaste dag per week. Ze worden ook wel eens gebeld om te helpen bij het naar bed brengen.
• De kinderen hebben geen tijd meer om bij ons op bezoek te komen, als we gaan oppassen, dan zien we de kleinkinderen tenminste nog eens.
• De weekendjes weg, dat gun ik de kinderen heus wel, maar om elke keer weer te moeten oppassen...
• De kleinkinderen worden groter, vriendjes en vriendinnetjes worden belangrijker dan oma en opa.

Als die bekenden stoppen met hun geklaag, lach ik vriendelijk. Ik weet zeker, dat dat oppassen niets voor mij is.

Vooral die ene zin, die een oma tegen mij uitsprak, zei mij genoeg.
“Ach, ik wil eigenlijk gewoon “oma” kunnen zijn!”

|Doorsturen

Marjan Potze

2017-11-09 14:27:40

Ik ben zo'n gewone oma...                                                  Heb onze kinderen altijd gezegd dat, mochten ze ooit zelf kinderen krijgen, ze niet op mij moesten rekenen als oppasoma. Dat ik zonodig best een keertje wilde oppassen maar absoluut niet structureel en al helemaal niet op vaste dagen. De kinderen vonden dat geen enkel probleem. Zestien jaar geleden is het eerste kleinkind geboren en twee weken geleden het zevende. Wij genieten van hun logeerpartijtjes bij ons thuis of een weekendje of dagje weg.We zien ze op verjaardagen, met de kerst en andere feestdagen en/of gewoon tussendoor. We telefoneren of communiceren via Whatsapp enz.. Nooit spijt gehad en nog steeds geen enkele behoefte om wekelijks te gaan oppassen.                                                                En onze band?                                                                  Die is uitstekend!

Rial Intrek

2017-11-10 12:24:28

Ach, we moeten allemaal met de tijd mee. Papa's en mama's moeten centjes verdienen. Moetisme is gewoongoed geworden. Wat heb ik een hééééérlijke jeugd genoten. Oppassen eens per week:prima. Maar that's it. En dat blijft ook zo. En onze band: zoals 't volgens ons allen hoort !!!

opa

2017-11-10 20:28:55

zonder opa,s en oma,s zal de wereld stilkomen te staan

maar wij kunnen niet zonder het korte volk hier doen we het ook voor

Marie

2017-11-12 13:41:15

Hoe heb je het vroeger met je eigen kinderen gedaan. Was je altijd thuis.

Uitgelicht


Columns

Algemeen

Sport

Politiek

Uit