Pensionado: Help, een muis...

In mijn leven heb ik heel wat muizen gezien. In mijn jeugd liepen er in de kelder genoeg. Gelukkig was mijn moeder handig met de muizenval. Ze was ook niet bang om ze eraf te halen. Ze kwamen en gingen.

Bij mijn allereerste baan liepen ze van het ene klaslokaal naar het andere. Door een klein gaatje piepten ze. Er was altijd wel een leerling, die heldhaftig kon optreden. Och juf, ik vang die 'moes' wel even, blijf jij maar op de stoel staan. Op die stoel kon je tenminste nog staan, dat kan niet meer op de ergonomische bureaustoelen met wieltjes van tegenwoordig.

Op de mooiste camping die er bestond, heb ik geen muis gezien. Toen we wegreden naar huis, verzuchtte ik: dit leek wel het paradijs. Mijn man hielp me uit de droom. Ik heb het je maar niet gezegd, maar de muizen liepen vlak voor je voeten. Ze kwamen en gingen.

Onlangs liep er bij mijn hele oude moeder ook een muis door de kamer. Zijn staartje schudde achter hem aan. Ik zou die onrustzaaier wel eens even vangen.Ik heb in de loop der jaren toch ook progressie gemaakt. Ik gil niet meer, klim niet meer op een stoel en ik ben best dapper.

Met een schop gewapend stond ik bij de keuken te wachten op die kleine grijze ondeugd. Het zag er moedig uit. Toen ik dit verhaal aan mijn dochter vertelde, geloofde ze er niks van. Je bent toch bang voor muizen, opperde zij. Nou, ik kan ze nu wel aan, zei ik. Ik stond met schop te wachten, te wachten en te wachten en de muis kwam niet meer tevoorschijn.

Dan maar even zitten en ja hoor, daar was hij weer. Te laat. Dan maar muizenvallen plaatsen.

Iedere dag bel ik even met mijn hele oude moeder, de muizen komen en gaan nog. Ik wacht nog maar even om op bij haar op bezoek te gaan...

 

|Doorsturen

Uw reactie


Uitgelicht


Columns

Algemeen

Sport

Politiek

Uit