Pensionado: Even terug in de tijd

Na een lange fietstocht in de koude wind waren we wel toe aan iets warms. We reden langs restaurant Het sluisje. Veel restaurants dragen deze naam, en nee, het was niet bij Kaatje. Het was iets verderop. Toen we naar binnen gingen, stapten we terug in de tijd. We waanden ons weer even in 1969.

De bruine vloerbedekking, de verschoten oranje gordijnen, de bruine radiator en een bruin plafond, helemaal uit onze jeugd. Fluweelachtig behang en schrootjes op de muren. Tafels met een formica blad, harde stoelen met een stoffen zitting. Op een plankje een oude radio, waar zeker nog de toespraken van Wilhelmina op te horen zijn geweest. Bij de bar een prijslijst, waar je de cijfers op kon verwisselen. In het midden een stamtafel, met daarboven een grote bel. 

Aan de muur keek je zo in de grote ogen van een enorm grote opgezette hertenkop, aan zijn gewei pasten wel tien jassen. De bunzings, wezels en bevers stonden op de rand van de lambrisering stil te staan.

Boven de bar hing een grote plank van een houten boomstam met de tekst: “Drank en praot, hol de middelmaot!” Een wijze raad, die ook nu nog van toepassing is. Allerlei flessen stonden in het gelid om gepakt te worden. Ik besloot een Jagermeister te nemen, de kou moest mijn botten uit.

Al snel kwam de menukaart op tafel. We kozen voor kippensoep en een sukadelapje met uienchutney. De soep was zoals mijn oma het vroeger maakte, met veel selderie erin. Het stukje vlees was goed gaar, lekker warm en smaakte naar vroeger. De aardappeltjes, witlof en worteltjes en rabarber waren vers en lekker.

Het hele restaurant (35 gasten) was vol, mensen schoven zo bij elkaar aan tafel. Er heerste een gezellige sfeer. Toen de telefoon rinkelde, zagen we een model met vingergaatjes. Reserveren, nee, dat kon niet, hoorden we. Mijn lief moest naar het toilet, hij daalde een steile trap af en kwam uit in de kelder.

Toen ik om een cappuccino vroeg, meldde de eigenaresse, dat ze daar niet aan deden. De gewone koffie met een chocolaatje werden op het geborduurde kleedje gezet en de ouderwetse suikerpot stond erbij. Ik vroeg haar waarom alles nog in oude staat was gebleven? Haar antwoord was prachtig: Het is toch mooi zo! Waarom veranderen, we doen het al 50 jaar zo! En zo is het!

Johanna van den Berg
Uit het leven van een pensionado

|Doorsturen

Uitgelicht


Columns

Algemeen

Sport

Politiek

Uit