Pensionado: Eenrichtingsverkeer

Onlangs was ik op een groot feest in Duitsland. Tip top georganiseerd, zoals altijd. Haute cuisine eten, genoeg drank en variété van hoog niveau. Een professioneel uitgevoerd schimmenspel op prachtige muziek. Jonge musici uit de hele wereld, die klassieke muziek in een modern jasje gegoten hadden. Het was aanstekelijke muziek, binnen no time stond de dansvloer vol stond met swingende mensen.

Voor de rest van de tijd moest je je vermaken met de vele toespraken en filmpjes ter eer en meerdere glorie van de jubilerende collega van mijn lief. Maar er was ook voldoende tijd om met vage bekenden gesprekken te voeren.

Ik stelde een vraag en kreeg antwoord. Ik stelde volgende vraag en het antwoord volgde. Vraag van mijn kant en antwoord van die ander. Na een tijdje gaf ik het op. Laat die ander nu maar eens iets vragen. Ik wachtte en wachtte en zou zo maar een ons kunnen gaan wegen. Er kwam dus niets terug................

Dit soort situaties maak ik zo vaak mee. Eenrichtingsverkeer! De ander beantwoordt de vragen en gaat er verder niet op in. Dan kom je nooit tot een gesprek.

Het ergste voorbeeld wat ik meemaakte was bij mensen, die ik nog niet zo goed kende. Ik werd de eerste uren volkomen genegeerd en na vier uur praten kreeg ik de eerste vraag te horen. Kun je vertellen wie je eigenlijk bent...

Stomverbaasd over zoveel interesse in mij als persoon antwoordde ik met een ijzige blik: Jammer dat je me die vraag nu pas stelt, ik ga namelijk net naar bed.

Johanna van den Berg
Uit het leven van een pensionado

|Doorsturen

Uitgelicht


Columns

Algemeen

Sport

Politiek

Uit