Lauk: Leo

Tijenraan in Raalte is dicht, het nieuwe Tijenraan wordt de bestemming van meer of minder sportief Raalte. Een koopje volgens wethouder Gosse, want anders was het geld nodig geweest voor restauratie van de oude sporthal. Volgens die redenatie kan ik dus beter direct een nieuwe auto kopen dan mijn klassieke Volvo (klinkt beter dan oude bak) laten repareren door de AED-opgeleide ATR-mannen van Winfred Schulten. Ik vrees toch dat bestuurlijke logica iets anders is.

Het nieuwe Tijenraan ziet er indrukwekkend uit met zelfs een beachvolleybalveld op het dak. Het is ook mooi genoeg om tot de traditionele kritische vragen vanuit de kerkdorpen te leiden waar ze het allemaal maar typisch een gevalletje van Roalter Wind vinden. Waarbij voor het politieke gewin vergeten wordt dat de duizenden leerlingen van Carmel en Landstede echt niet alleen uit Raalte-dorp komen.

Ik heb veel mooie herinneringen aan het oude Tijenraan. Volleybal, zaalvoetbal. Kijken naar tophandbal. Optredens van beroemde rockbands als Uriah Heep en Wishbone Ash in de volgepropte sporthal. Die nieuwe plastic bekers voor bier, dat wordt het nooit van z’n leven, zo dachten we toen nog. Er was het EK Rolstoelbasketbal. Geweldige wedstrijden van een spectaculaire sport. Als er weer een speler uit zo’n rolstoel gebeukt was, dan hees die zichzelf er weer in. Er was de Nacht van Raalte; een combinatie van sport, spel en feest met gek verklede teams. Het ging de hele nacht door tot groot genoegen van organisator Leo Weghorst.

Leo is al sinds april 2016 niet meer onder ons, maar zo’n 45 jaar was hij (later met zoon Arjan) als uitbater van het sporthalrestaurant voor mij het echte gezicht van Tijenraan. Ik kon goed opschieten met die kleine Raalter Tukker, altijd druk en bezig. Het was zo makkelijk om die krullenbol op stang te jagen. Even informeren of de moeders van de zwemlessende jeugd ’s morgens vroeg nog steeds geen koffie bij hem bestelden en Leo ontplofte al. Natuurlijk, hij was ook zuinig. Het moest behoorlijk laat in de nacht zijn voordat hij bij de allerlaatste gasten kwam zitten en zei: “Tap nu zelf maar”.

Om ondertussen nog een paar frikandellen in het vet te gooien voor de politiemensen met nachtdienst die bij de achterdeur langs kwamen. Het oude Tijenraan blijft voor mij altijd met Leo verbonden, al was het einde van die lange periode niet bepaald harmonisch. Maar zou er in dat grote, nieuwe complex toch niet ergens een mooi zaaltje of tribune zijn naam kunnen krijgen? Of desnoods een barretje?

|Doorsturen

Uw reactie


Uitgelicht


Columns

Algemeen

Sport

Politiek

Uit