Lauk: Gewonnen

Soms zijn telefoontjes vervelend, zeker als ze uit verre buitenlanden komen. Of van die drammerige energieboeren zijn. Ik had er vorige week net een paar weggedrukt uit Finland en Zwitserland toen er een onbekend nummer uit Raalte verscheen. Zo’n plaatsnaam geeft direct vertrouwen, dus neem je op.

Om van Josefien van Assen te horen dat ik een kleine prijs gewonnen had bij de wedstrijd ter ere van de viering van 50 jaar Schulten Lederwaren aan de Herenstraat. In Raalte nog gewoon ‘Annie Schulten’ genoemd, al is Annie zelf er niet vaak meer en runnen nu Thea en Jan de zaak. Dat ‘kleine prijs’ viel nogal mee, ik ben nu de trotse eigenaar van een smartwatch. Zoiets winnen stemt vrolijk, maar je gaat ook nadenken over dit soort zaken.

In tegenstelling tot al die kleurloze ketens en filialen geven familiezaken kleur en smaak aan een dorpscentrum. Ik heb niet al die 50 jaar Annie meegemaakt, maar ik schat toch dat ik er al ruim 40 jaar geleden mijn pakjes shag van Drum, Samson, Van Nelle en Winner kocht, wie kent ze nog? Nu niet meer natuurlijk. Ik kom er alleen nog voor de leren tasjes en de tientallen loterijen. Plus voor lekkere sigaartjes maar dat bekennen is nu hopeloos politiek incorrect. Toch ben ik blij dat ‘Annie’ er nog steeds is en wat mij betreft, mag ze nog heel lang mag blijven.
Raalte heeft net als andere Sallandse dorpen veel van die echte familiezaken gehad, maar veel zijn afgelopen decennia verdwenen, verdrongen door de ketens die kapitaalskrachtiger waren. Pas als die oude zaken de deuren definitief sloten hoorde je de spijt in het dorp. Eigenlijk een beetje dubbel want wij, die klanten, waren vaak zelf overgestapt naar die nieuwe ketenwinkels. Want groter aanbod, breder assortiment, lagere prijzen, noem maar op. Maar gemiddeld ook minder service, persoonlijke adviezen en klantvriendelijkheid. Plus dat die grote zaken minder meewerken aan lokale activiteiten, meestal omdat het niet mag van een landelijk hoofdkantoor ver weg.
Bij Annie worden bijvoorbeeld al sinds jaar en dag tickets voor Ribs en Blues, Stöppelhaene, Live Music Heino en noem maar op verkocht. Voor een minimale vergoeding, zeker als je dat vergelijkt met de administratiekosten die professionele verkopers van e-tickets vragen.

Daarom is het goed dat we de echte familiezaken niet vergeten. Annie dus, maar ook Jorink, Albers, Boertie, Schutte, Roescher en noem maar op.
En mijn gewonnen smartwatch? Die ligt klaar tot er iemand langs komt die weet hoe je zoiets aanzet.

|Doorsturen

Uw reactie


Uitgelicht


Columns

Algemeen

Sport

Politiek

Uit