Gewoon Carolien: Over de regenboog

Er was eens een wereld waar macht en weelde de boventoon voerden. Niet op alle plekken waar aarde was. Er waren wel plekken waar liefde en schoonheid waren, maar niet op de plekken waar de mensen veel invloed hadden.

Macht en weelde waren verzonnen ideeën. Maar veel mensen gingen ervoor, alsof het een soort nieuw geloof was. Het begon klein, als een druppel die in water valt. Maar steeds meer druppels, zodat er grote kringen ontstonden. Steeds meer mensen gingen voluit, ze gingen steeds meer bedenken wat ze wilden, nog meer ideeën over welvaart en geluk en het gaf druk om dit alles na te streven. Ze hapten naar adem om dit te bereiken. En al snel leek de wereld onder water. Ze zwommen in het water en konden snel en veel dromen over welvaart en geluk verwezenlijken. De mensen hadden er al wel steeds meer last van. Ze verdronken soms al in hun ideeën over welvaart en geluk 

Zo ging er eigenlijk veel verloren, bijvoorbeeld hun intuïtie. De mensen konden niet goed meer dingen voelen aankomen.

De mensen die nog wel konden luisteren naar hun intuïtie maakten een soort schip waar ze langs alle gedachten/ ideeën, verlangens en verleidingen konden varen. Ze gingen langs de golven van haat en nijd, de rots van status en trots, langs de stromingen van angst en onzekerheid over de wilde zeeën van weelde en macht. Hieraan gingen wel een aantal mensen ten onder.

Het schip ging verder. Mensen die zich aan het schip vastklampten mochten mee. Op dit schip was namelijk ruimte genoeg, er stond Niets in de weg. Er was namelijk liefde en schoonheid, ruimte en genieten.

Steeds meer mensen stapten in op deze boot en zeilden samen over onrustige stromen naar een ander bestaan. Ieder mens op het schip leek achter het eigen roer te staan. Al ging het roer zoals de stroming en de zee hen liet leiden. En hun koers werd licht en helder.

Wat gaan we doen als de aarde straks nieuw is? Als alle regels, alle kerken, alle tempels, alle oorlog, alle kernwapens, alle geloof weg is? Als de pittige golven die de Geest had geschapen weg zijn. Als het weer helemaal Leeg is?

Er verschijnt een regenboog. De regenboog. De brug waar iedereen op wachtte, de loopplank van licht naar de plek waar Niets is, alleen het mysterie.

Sterk bewerkt uit het boek Rebible, ontdekking van vergeten verhalen van Inez van Oord. Reageer gerust; info@carolienjonkman.nl.

|Doorsturen

Uitgelicht


Columns

Algemeen

Sport

Politiek

Uit