Gerlant: Hangjongeren

Twee vriendinnen van veertien. Ze wilden per se logeren. Thuiskomend en met het feit geconfronteerd moet ik het accepteren. Je leeft hier immers niet alleen, Gerlant.

Twee tieners met de telefoon in de hand, oordopjes in, de benen op tafel en mijn 'hok' in de tuin ingepikt. Een grote bende, lege chipszakken, lege frisdrankflessen, vuile borden en lekkende zakjes met ijsblokjes. Hoi meiden! Een oorverdovende stilte. Ze zitten in hun bubbel en horen niks. Een derde tiener, hij zit erbij voor de gezelligheid roept: 'Hoi pa! Ben je moe? Ik zie het! De meiden doen een spelletje, die mogen we niet storen."  Ik doe het toch en blaf dat ze die rommel op moeten ruimen. "Oh, hoi pap. Het is zo gezellig! Ja, de troep ruimen we zo op."

Een uur later zijn ze boven en de troep ligt er nog. Ieder op een eigen kamer en als ik ga kijken nog steeds met dat verrekte ding in handen. De logé is weliswaar een gast, maar m'n eigen dochter die mag ik duidelijk maken dat ze de bende opruimt. Twee uur en drie pogingen verder heeft de rommel zich verplaatst naar de keuken. Als ik naar bed ga is het rustig bij de dames, op af en toe een gilletje na als een van hen via de oordopjes weer iets vaags of belachelijks oppikt in hun virtuele bubbel.

Om acht uur zitten ze op de bank als ik beneden kom. Allebei onder een dekentje tegen de kou, de gordijnen dicht en als ik ze open wil doen gillen ze dat dat ongezellig is. Veel te veel licht. De uitzondering is dat nu ook nog de tv staat te dreunen op een puberzender. Om negen uur maar eens gevraagd wat de plannen zijn. Om tien uur nog een keer. Om elf uur voorgesteld dat ze naar de Wythmenerplas of het zwembad in Heino te gaan. Ze gaan overleggen. Om half twaalf nog meer voorstellen. Ga naar de stad, doe een spelletje. Doe in ieder geval iets. De deken wordt opgetrokken, het overleg via het beeldscherm gaat verder. Om half een een appje: "Pa, we weten niet wat we moeten doen. Wat deden jullie vroeger dan?" Nou, wij gingen met vrienden voetballen of ergens in het bos op een bankje hangen. Reden pony of hadden oude brommers. We gingen ergens barbecueën en stookten een vuurtje. Zaten bij een van de vrienden thuis in een oude schuur of we lagen dus bij de plas of het zwembad. Het blijft stil. Dan bedenk ik me: verdorie nu doe ik al mee met dat gewhatsapp terwijl we op tien meter afstand zitten.

Om half twee na de zoveelste gil van uit de virtuele bubbel is het klaar. Telefoon weg en naar buiten. Ruimte voor tegenspraak is er niet. Na een kwartier gaan ze, twee half volwassen meiden met de ziel onder de arm. Ik zie het wel maar.... Gauw de laatste was aan de lijn. De gordijnen open, de keuken opruimen, de ontbijtrommel in de kamer weg. De dekens die ze ook hebben laten slingeren achter de bank en de stofzuiger er door. Om kwart over twee is er eindelijk zondagmiddag, rust en tijd om even een uurtje te genieten in de tuin. Samen met m'n ega de ogen dicht ieder in een eigen wereld. Horend hoe de buren met hun pubers een vergelijkbare discussie voeren.

Het is ineens zonneklaar. Dat wat wij hadden vroeger, dat is niet meer. Ze hebben niet zoveel vrienden meer die leven op een boerderij als wij. Maar ze hebben wel evenveel behoefte om samen ergens te chillen, rommel te maken en met gelijk gezinden te communiceren en dat doen ze door die virtuele wereld die wij zo verafschuwen omdat ze niet echt leren communiceren.

Ik heb zojuist een nieuwe generatie 'hangjongeren' gemaakt. Mijn 'probleem' is nu het probleem van het dorp. Wat ze moeten hebben is een plekje voor zichzelf. Een hangplek, een keet. Ergens buitenaf. Maar hoe ik dat moet regelen? Geen boer die daar aan meewerkt. De regels zijn door de politiek zo lastig gemaakt, het draait dan om verantwoordelijkheid en die wil/kan niemand meer dragen. Bij de buren is het ook rustig geworden, die van ons zijn dus niet meer alleen in het dorp.

In Raalte hebben ze een Jop in de Drostenkamp. Een hoofdpijndossier voor de politiek. Vernielingen en boze buren terwijl het zo makkelijk kon zijn bedenk ik me. Gewoon een oude stalen zeecontainer, twee deuren, een ingang, een vluchtdeur en ze hebben hun hok. Brand? Een keertje schilderen en het is opgelost. Klagen de buren te vaak? Pak de hangplek op met een kraan en zet het ergens anders neer.

De Raalter politiek praat in juni over het buitengebied. Hoe we het platteland van de toekomst samen inrichten. De lokale politiek wil mensen in beweging en maakt zich zorgen over ontwikkelingen aangaande het digitaliseren, het niet kunnen communiceren van de jeugd. Ze maken ook een Roalter Akkoord. Hier zouden ze het eens over moeten hebben, want elke ouder wil ze wel in beweging hebben. Maarja, tot nu toe kom ik niet verder dan het maken van hangjongeren In ons buitengebied is ruimte zat. Elke kern kent dit probleem. Het hoeft niet in de Drostenkamp...

Gerlant
Gerlant@regiobode.nl 

|Doorsturen

Uw reactie


Uitgelicht


Columns

Algemeen

Sport

Politiek

Uit