Brett: Russell

Vlak voor kruispunt Bos kwamen mijn tranen. Rechtsaf nog, twee rotondes en dan linksaf de parkeerplaats van de dierenarts op. Hoe lang had hij nog te leven? In de achteruitkijkspiegel zag ik zijn smalle kop en zijn fletse en holle ogen, zijn kin met grijze haartjes leunend op de bovenkant van de zitting. 

Van alles hadden we geprobeerd met Russell: van goedkoop tot peperduur voer, vers vlees, pens en kippenvleugeltjes. De hond weigerde alles. Tussendoor allerlei onderzoeken. Tevergeefs. Russell werd magerder en magerder. Iedere week een kilo eraf. De Weight Watchers zouden trots zijn. En als honden oorlogen zouden voeren had hij uitstekend als uitgemergelde gevangene achter het prikkeldraad kunnen staan.

‘Het gaat echt niet meer’, stamelde ik met een piepstemmetje. Lekker stoer Brett, verdorie man! De dierenarts zweeg, knikte en bespaarde me gelukkig beroepsmatige empathie. Russell gooide er nog een moeizame laatste kwispel uit. Toen kwam de narcose, zonder aarzeling, fijn uit het niets. Als kind ervoer ik mijn eerste operatie als een zalige roes, ik hoopte voor de hond hetzelfde. Het duurde even voor Russell begon te wankelen en wegdoezelde uit zijn bestaan. Een mooi moment om even met de dierenarts te sparren over leven na de dood, orgaandonatie, toeval en de onvermijdelijke vergankelijkheid van ons allen. Dat deed hij goed, mijn tranen droogden, en ik wenste mezelf zo’n arts toe in de laatste dagen van mijn leven. Toen spoot hij de definitieve injectie met azuurblauwe vloeistof in Russels hart.

‘Het bint leuke hunties’, had de Dalfser boer gezegd toen we acht jaar geleden onze zwarte pluizenbol kozen uit het nest puppy’s.

En dat was Russell: een donders leuk huntie.

www.brettsnap.nl
brettcolumn@hotmail.com

|Doorsturen

Uitgelicht


Columns

Algemeen

Sport

Politiek

Uit