Brett: Paradigma

Mijn tantes diagnose was al een week geleden gesteld. De specialist vond het zelfs een felicitatie waard: ‘Mevrouw u heeft borstkanker maar het is een, zoals het zich nu laat aanzien, gunstige variant die we waarschijnlijk met medicijnen kunnen behandelen.’

Ik vond het een meesterlijke insteek: hoe je iemand blij kon maken met een toch niet al te florissante boodschap. Het klonk mijn tante in ieder geval als muziek in de oren. Op 80-plus leeftijd had ze begrijpelijkerwijs weinig trek in een hoop gedoe met een operatie, chemo, bestraling en wat al niet meer voorbij kwam in familie-, kennissenkring en medische lectuur. Nog even was er de traditionele communicatieve verwarring en had ik het vermoeden dat er een geheel ander patiëntendossier werd ingezien, maar daarna kon ze zich gaan opmaken voor ontmoetingen met alle leden van haar oncologische behandelteam.

Vandaag was vervolgafspraak nummer één. Ik zette mijn tante in een rolstoel en duwde haar het ziekenhuisplein over. Dat daar niet meer gerookt mag worden beschouw ik als een groot gemis. Ik kon altijd genieten van de permanente voorstelling van verslaafden die met ondersteuning van infusen en zuurstof de hoofdingang markeerden.

‘Ze zijn in ieder geval nog niet failliet’, zei mijn tante terwijl ze haar ID in de afsprakenzuil plaatste. Dat was een understatement. Het was razend druk in de hal met patiënten, begeleiders én personeel. Had ik vanochtend niet gelezen over ‘financiële druk op ziekenhuizen en krimpparadigma’s in de zorg’ dan was ik onder de indruk geweest. Er moest echter zowel gekrompen als geld verdiend worden. Een onmogelijke positie leek mij.

Binnen tien minuten stonden we buiten na kennismaking met het eerste lid van het team. Volgende week waren er opnieuw twee afspraken ingepland. Binnen alle complexiteit begon ik toch iets van het verdienmodel Zorg te begrijpen.

www.brettsnap.nl
brettcolumn@hotmail.com

|Doorsturen

Uitgelicht


Columns

Algemeen

Sport

Politiek

Uit