Brett: Haar

‘Nou, een hele fijne Ribs & Blues!’ hoorde ik de jongedame zeggen tegen de man die vóór mij zijn grijze haardos had laten knippen. Ook ik viel natuurlijk precies in de doelgroep van dit evenement. Dat besefte ik terdege. Status Quo, Mother’s Finest, Tim Knol, Ten Years After. Daar houdt die vent wel van, met zijn motorfiets, zijn jack en zijn veiligheidsschoenen. 

‘Gaat u nog naar de Ribs & Blues?’, vroeg de roodharige kapster. Dat ‘u’ bleef even hangen. Ik stelde een wedervraag, een beproefd recept dat mijn zoon op een zekere leeftijd, gelukkig tijdelijk, tot zijn levensmotto verhief. ‘Wat doe je eigenlijk met dat haar?’ Ik wees naar de geschoren collage in peper, zout en grijstinten in mijn schoot. Ze antwoordde terwijl de tondeuse als een hommel rond mijn oor zoemde: ‘Als het aan de eisen voldoet, doneren we dat aan Stichting Haarwensen.’

Ik nam een slokje van mijn thee en dacht aan de oude bluesrockers die hun piekhaar over hun kale kruin in een paardenstaart kamden. Of kozen voor een artiestenpruikje. Pogingen tot jeugdverlenging zijn vaak aandoenlijk. ‘Aan de eisen voldoet? Welke eisen dan?’ Ik vond mijn haar in het kuiltje van de kapperscape mooi: het voldeed in mijn ogen aan alle eisen. Even dacht ze erover na: ‘Dat weet ik niet precies. Maar het moet in ieder geval minimaal dertig centimeter lang zijn en ongeverfd. Oh ja, en grijs haar willen ze ook niet’.

‘En wat doe je met mijn haar?, vroeg ik enigszins huiverig voor het antwoord. Ze zette de tondeuse uit en keek naar de lieve krulletjes die nu her en der verspreid lagen. ‘Oh, dat gooien we weg.’ Wel ja. Weer een stapje richting mijn overbodigheid.

www.brettsnap.nl
brettcolumn@hotmail.com

|Doorsturen

Uitgelicht


Columns

Algemeen

Sport

Politiek

Uit