Flip Jonkman zwaait vanavond (dinsdag 25 november) officieel af als secretaris van Fietstoerclub Heikera. Daarmee verliest de Heinose fietsclub haar grootste ambassadeur. Jonkman was in 1981 één van de oprichters van Heikera en fungeerde daarnaast als organisator en PR-man. Zijn missie? Het fietsen groot maken. En zijn missie mag geslaagd heten. In topjaar 2007 trokken de zes toertochten van Heikera een recordaantal van meer dan vierduizend deelnemers.

Heikera is opgericht in 1981. Grote animators waren Flip Jonkman en Jan Hageman. “Ik had een jaar daarvoor samen met mijn zwager een fietstocht gemaakt naar Keerbergen, de Heinose partnergemeente”, begint Flip zijn verhaal. “Heen en terug in totaal zeshonderd kilometer. Daarna raakte ik een keer met Jan aan de praat bij de kapper en toen is het initiatief ontstaan om die tocht nogmaals te maken, maar dan met een grotere groep. Uiteindelijk zijn er 25 mensen mee geweest. Vanuit die groep is toen Heikera ontstaan.”

Veel van de leden waren afkomstig van de Zwolse fietsclub WSVZ, waarbij Flip zelf ook al jaren aangesloten was. Gezamenlijk een stukje wielrennen of gewoon een mooie toertocht maken, dat waren de belangrijkste doelen. Voor de rest was het vrijheid blijheid. “In 1990 zijn we lid geworden van de NTFU, de nationale bond. Toen werd het allemaal wat professioneler. De verzekeringen werden beter geregeld, de belangstelling groeide. We kregen toen ook de organisatie van het ‘Blokje Om’ toegewezen. Die had ik daarvoor al een aantal jaren georganiseerd voor de WSVZ.”

Flip blijft overigens nog wel lid van Heikera. Hij is momenteel de voorrijder van de donderdagochtendgroep. Hij kijkt tevreden terug op zijn werk voor Heikera. “Het was een mooie tijd. Ik heb eer van mijn werk. Vooral de driedaagse tochten die we hebben gemaakt, waren geweldig. Dan leer je mensen op een hele andere manier kennen. Hartstikke gezellig. Het doet mij goed dat ik steeds meer mensen op de fiets zie. Het is een geweldige manier om in beweging te blijven. Vandaar dat ik ook altijd flink fanatiek ben geweest om de aankondigingen van onze tochten in de media te krijgen. Als ze ons vergaten, dan belde ik. Dat werd me overigens niet altijd in dank afgenomen, ha ha!”