Een vriendin zit al tijden niet lekker in haar vel. Eindelijk krijg ik haar aan de lijn om haar te steunen. Ik rijd op dat moment in de auto. Een politieagent blijkt mij al een tijdje te volgen voor zijn plaatje ’stop politie’ oplicht. Ik heb de telefoon aan mijn oor in de auto; ik voldoe niet aan de regel; ‘als bestuurder rijden en niet handsfree bellen’. Ik krijg een fikse boete. Nu kan ik niet goed liegen, dus ik accepteer de bekeuring. Maar van binnen, waar niemand het ziet en merkt, voel ik onvrede. Ik lijk wel een schaap dat de kudde volgt. Van binnen voelt het niet fijn in mij. Ik krijg gedachten; het doel van de politie agent is toch het terugdringen van onveiligheid? Hoe kan een flinke boete de onveiligheid op dat moment en in de toekomst terugdringen? Ik zie de directe link boete/straf –>meer veiligheid niet. Het houdt me bezig en ik besluit het voor mijzelf uit te zoeken. De reactie van een bevriende politie agent; ‘heb je niet geprobeerd te telefoon weg te moffelen?’ De reactie van vriendinnen; ‘ik zou het ook accepteren’,’balen’. Wat is het doel van deze straf?

Iemand opvoeden en hem andere normen bijbrengen, in de hoop dat hij zijn fout inziet en niet in herhaling valt. In mijn geval heb ik dan genoeg aan een waarschuwing. En wat voor een fout maak ik; ik reed 30 km/uur in de bebouwde kom, geen auto’s om mij heen, bracht niemand in gevaar. Ik overtreed een door de politie opgestelde regel, that’s it. Een andere visie van opvoeding is dat ik samen met de politieman met het geld van mijn boete een carkit aanschaf en leer hoe ik het in mijn auto moet zetten en gebruiken, zo deed mijn vader…. Maar ik ben nu volwassen, had dat al gedaan moeten hebben…. Straffen schrikken ook af.

Ze kunnen in sommige gevallen preventief werken en ertoe leiden dat mensen zich houden aan de regels. Er wordt een beroep gedaan op mijn angst voor een boete en dat daardoor mijn gedrag verandert. “Als je dit niet doet, dan krijg je …au, pijn…’ Ja, die straffen ken ik ook nog wel. Ik zie in dat dit ‘ ook niet klopt’ in mijn innerlijk. Wat een belachelijk onrechtvaardig iets. Ik ben een individu. Voor mij zijn straffen zinloos, mij bewust maken zou voldoende zijn. De politie zegt;‘Tegenwoordig vinden we dat een straf in het leven van de gestrafte niet verder mag ingrijpen dan redelijk is ten aanzien van de ernst van de overtreding en moet uit een oogpunt van algemeen belang dienstig zijn ter voorkoming van verdere strafbare feiten.’ Aha, dit klopt bij mij dus ook niet. De straf grijpt bij mij in als een olifant in een porseleinkast. “De goeden moeten eronder lijden…” De kracht, de macht is in dit geval de politie en is dus buiten mijzelf. In de situatie met de bekeuring merk ik dat ik ruimte nodig heb om te voelen wat ik vanuit mijn innerlijk kan doen om weer vrede in mijn hart te krijgen. Mijn benen trillen wat, mijn bovenbuik voelt gespannen, mijn ademhaling in de keel, maar ik herpak mij. Ik denk vanuit een ingeving aan Nelson Mandela. Ik denk aan zijn wijsheid, begeleiding en ondersteuning en ik weet dat één mens de wereld kan veranderen…. Ook in de kleinste dingen.

Ineens valt al dit denkwerk van mijzelf af, en ik zeg in mijzelf; “Ik zorg voor de veiligheid van mijzelf en de maatschappij. Ik wil nog beter leren omgaan met situaties waarin ik gewezen wordt op mijn verantwoordelijkheid als individu.” Rust.

Wil je reageren, wat toevoegen of vragen dat kan via info@carolienjonkman.nl of via tel. 0572-358181 (op maandag, dinsdag en donderdag).